انسانیت

   

میزان سمپاتی من با نیلوفر این روزها در اوج خودش قرار داره. مطلب اخیرش انسانیت و در اصل پاراگراف آخرش، بخشی از نظرات همیشگی منه که در ماههای اخیر هم تقویت شده. بخصوص همین چند جمله:

ولی من به هیچ نوع قضاوتی اعتقاد ندارم. گرچه کاملا و عمیقا معتقدم زندگی یعنی خوب بودن و دوست داشتن ولی می دانم قرار نیست بابت خوب بودن جایزه بدهند یا بابت بد بودن مجازات کنند. به قول وودی آلن عزیز در فیلم دوست داشتنی ((امتیاز نهایی)) همه چیز به شانس بستگی دارد.

می دونید؟ من احساس می کنم که هیچ آدمی و هیچ شرایطی باعث یا مقصر اونچه به سر من میاد نیست. به همین خاطره که هیچ وقت شرایط خوب کسی احساس رشک و شرایط بدش احساس ترحم در من ایجاد نمی کنه. و هیچ منتظر نزول چیزی هم از آسمون نیستم. دقیقا همون چیزی که نیلوفر میگه: ” قرار نیست بابت خوب بودن جایزه بدهند یا بابت بد بودن مجازات کنند“. قراره که من توی این دنیا زندگی کنم، بسته به همون شانسم شرایط خاصی بهم تحمیل بشه و در گیر و دار سروکله زدن با همون شرایط زندگی درست رو یاد بگیرم.

در ماههای اخیر بخصوص، خیلی این احساس رو دارم که بیشتر و بیشتر باید قوی باشم. اون آینده خیلی روشن و خوشگلی که خودمو توش در بهترین شرایط تصور می کردم، خیلی کمرنگ و دور شده. به طرز عجیبی حس می کنم که زندگی پیش روی من خیلی سخت و پر از فراز و نشیب و مخصوصا تنهایی خواهد بود. بهمین خاطره که تصمیم دارم بیشتر و بیشتر به همه اون شرایطی که پیش بینی شون می کنم بها ندم. مدتی پیش با خانمی حرف زدم که احساس می کنم بیست سال دیگه منه. آدم خوشحالی نبود. به من گفت که وقتی 30 سالش بوده خوشحال بوده و پیش بینی احساس امروزشو نمی کرده. بهم توصیه کرد که وقتمو با کارهای خوب پر کنم که فکرهای بد نیاد به سراغم. بهش گفتم که باید چیزی وجود داشته باشه که تو دوباره خوشحال بشی. جوابی نداد ولی منو ترسوند. آدمیه که می دونم قویه و به فکر خودش هست. اصلا همون باعث شد که اون پست کلیشه رو بنویسم. و بعد خیلی فکر کردم به اینکه این آدم الان شرایطش دلخواهش نیست، پیش بینی نکرده و براش آمادگی نداشته. اگر بیشتر از اینکه الان هست قوی و آماده بود، خوشحال هم می بود.  

من جدا اعتقاد دارم که اصل همون انسان بودنه. خود خود انسان، نه هیچ چیز دیگه در اطرافش. هیچ چیزی مسئول احساسات یک انسان نیست. هر انسانی مسئوله که خودشو آماده کنه توی هر شرایطی از زندگی لذت ببره، از رنجها چیزی یاد بگیره و قدردان خوشیهای هرچند کوچک باشه. شرایط واقعا شانسه. نمی شه خیلی دل بهش بست. من انتظاری ندارم واقعا. یعنی اعتقادمو از دست دارم دیگه. فکر می کنم یک کمیش بخاطر تنها بودنه. بخاطر دوری از اون تفکر معنوی که بابام همیشه داره. که از هر دست بدی از همون دست می گیری و آدم خوب، خوبی می بینه. آنقدر آدم خوب می بینم که نامردی می بینن و در شرایط سخت زندگی می کنن و آنقدر آدم بد می بینم که همه چیز در اطرافشون راحته که نمی تونم دیگه اینطور فکر کنم. یک کمی هم بخاطر لحظات سختیه که بخصوص توی این یکسال اخیر داشتم. لحظاتی که توش اون مهرنوش بی بروبرگرد در هر شرایطی خوشحال نبودم. هزار تا دلیل هم داشت که از خیلی هاش با هیچ کس صحبت نکردم. ولی آخرش به این نتیجه رسیدم که همش درونیه. یعنی درسته که شرایط بد بود، درسته که به چیزهایی بر می خوردم که غمگینم می کرد ولی مساله اصلی این بود که “من” کامل آماده نبودم. از تمام ظرفیت انسان بودنم استفاده نکرده بودم. طبیعی هم بود، خب من یک آدم معمولی (حالا معمولی خوب) بودم، مرتاض که نبودم. نرمال بود که گاهی غصه هم بخورم.

امروز یک کمی سرحال نیستم. سردردی گرفتم که نتیجه تمام روز زیر کولر نشستنه. از یک جایی هم بر می گردم که اتفاقاتی رو شاهد بودم که یک کم خوشایند نبود برام. بعد تا دلم اومد بگیره و فکر کنم “این برخورد حق من نیست” به خودم اومدم و فکر کردم: “حق من اصلا چیه؟ کی حق منو مشخص کرده؟ چه کسی جز خودم؟ چه چیزی جز انتظارات خودم از شرایط؟ از آدمها؟”

وقتی اون اتفاقات ناخوشایند یک سال و نیم پیش با اون دختر خانم پیش اومد، من خیلی شوکه بودم، خیلی ناراحت و دلشکسته هم شدم. می دونید کلا اون دو سه ساعتی که یکهو قاطی کرد و سر یک جریان کوچک که اصلا ربطی هم به من نداشت، دهان مبارک رو باز کرد و هرچی که می خواست و نمی خواست بار من کرد، خیلی سنگین بود برای من. یادمه که از شدت شوک اصلا نمی تونستم حرف بزنم و مثل احمق ها گریه ام گرفته بود. بعد از اینکه رفت یادمه دو تا از دوستانم که مهمان من بودند اون چند روز، کلی باهام حرف زدند که اینو ولش کن و اهمیت نده و خیلی کار بدی کرد و “اصلا حق تو نبود” و غیره. بعدها چند نفر دیگه هم این جمله رو گفتند که “در حق تو منصفانه نبود”. در حالیکه خودم هیچ وقت به این فکر نیافتادم. اگر هم گفتمش فقط حرف دیگران رو تکرار کردم. من اصلا حقی برای خودم نمی شناختم. مسئولیت تمام احساسات من با خودم بود. تنها فکری که داشتم این بود که “من اشتباه کردم” که از روی مهربانی یا قدر شناسی به این فرد زیاد در زندگیم میدان دادم. یعنی تنها و تنها به خودم فکر می کردم. که من چکار کردم که درست بود یا نبود. تجربه ای شد برام که بعدها چکار بکنم یا نکنم. یک لحظه هم فکر نکردم که چرا اون این کار رو کرد؟ خب واضحه این کار رو کرد چون اون بود. چون من نبود. چون این فرد اینطوری تعریف شده و مسئول کارها و احساسات خودشه. جالبه به خود این فرد زیاد فکر نکردم بعد از اون. اگر هم کماکان ازش فراری هستم بخاطر صدمه یا کینه یا عصبانیت یا هرچیزی نیست. یکی بخاطر اینکه که خیلی وقتها تا می بینمش همون شب میاد جلوی چشمم و همه اون احساس ناراحتی وشوک که بهم دست داده بود، یادم میاد. یکی هم بخاطر اینه که کلا آدم درستی نیست دیگه. حالا که شانس به من رو کرده از زندگی من خارج شده بهتره دیگه نذارم دوباره وارد بشه. بخاطر این نیست که حق منو ضایع کرده یا بی انصافی کرده یا هرچیز دیگه ای. چون این دیگه به خودم مربوطه و طلبکار کسی نیستم بابتش. مثل همون چیزی که در مورد خیانت گفتم. اگر کسی به من خیانت کنه، من هیچ طلبی ندارم. خودم مسئولم که خودمو طوری حفظ کنم که اذیت نشم، که شرایط بد منو خراب نکنه.

می دونید اصلا یکی دیگه از دلایل دلگیری امروزم که باعث شد وسط این نوشته یاد این اتفاق هم بیافتم چیه؟ خیلی دلیلش خنده داره. یک نفر که خیلی برام عزیزه امروز اومد به من اشاره کنه، اشتباها اسم این دختره رو گفت. نمی دونم چرا خیلی ناخوشایند بود برام. چند بار مردم این اشتباه رو کردند، خب طبیعیه دوست مشترک زیاد داریم. فکر کنم آخر نقطه ضعف من این باشه که کسی که روش حساب می کنم نتونه فرق کسی مثل منو با همچین آدمی تشخیص بده.

    

حرف تو حرف زیاد آوردم. اصل چیزی که می خواستم بگم همین بود که باید همیشه قوی بود. نباید زود شکست. نباید انتظار یا توقع شرایط خاصی رو داشت. نباید تقصیر رو گردن کسی یا چیزی انداخت. که شان آدم همونطور که همیشه بهش معتقد بودم ورای این حرفهاست. آدمیزاد خیلی موجود جالبیه. گاهی وقتها حیرت می کنم از عمقش! اصلا ته تواناییهاش معلوم نیست. و “من” بعنوان یک عضو از همین گروه، کسی که افتخار انسان بودن بهش داده شده، باید سعی کنم که خوشحالتر باشم. باید آماده باشم برای اونچیزی که انتظارمو می کشه هرچند خوشایند نباشه. باید بجنگم با هر احساس بدی که بخواد زندگی من آدم رو غمگین کنه.

همین! یک کم تلخ بود. ولی واقعیته. من دارم خیلی سعی می کنم که برای سخت ترین چیزها آماده باشم.