از این ناراحتم که انگار اصلا اهمیتی نداره که عکس العملهام چی باشه. چه وقتی که باعلاقه تشویق می کنم، چه وقتی که آروم می شینم و تایید می کنم و چه معدود وقتهایی که خسته می شم و ابراز نارضایتی می کنم. هیچ کدومش با هم فرقی نداره. انگار که اصلا نیستی. هیچی نیستی. وقتی که قرار باشه پا روت گذاشته بشه، می شه. مهم هم نبوده که تو کی هستی و چیکار کردی. می تونستی هرکسی باشی و خیلی از اون کارها رو نکرده باشی، و خیلی از اون یکی کارها رو کرده باشی. یعنی اصلا مهم نیست که چی کردی، مهم اینه که اهمیتی نداری.
الان ناراحتم.
